Tuesday, November 29, 2016

Why I'm tired of working from home

Believe me, working from home is the best thing that can happen to anyone. You don’t have to expose yourself to the mad traffic, the sweltering heat or the inconsiderate humans on the road.

But I am not talking about those who choose to work a few days from home and a few days from office. I am talking about some of us who work solely from home, day in, day out. I’m talking about me.

I need not get dressed or wash up in the morning. I can work in any shabby outfit, hair unkempt, seated in my favourite corner of the house. When I’m bored, I can go sit in another corner of the house – just for the heck of it. I can sleep at 11 a.m., just because I am sleepy, and sit through the night with my work. I can re-organise my work so as to catch a favourite movie in television, and work during the commercial breaks. I can have my food in front of the television or the balcony looking at my plants if I wish, and if I decide to skip meals, I can do that too. I am my own boss, and no one can demand anything of me. No one sees, and no one cares.

If it is so great to work from home, why do I say I am tired of it?

I have been working from home for seven years now. I will give you a moment to heave a sigh and let that sink in. Seven years – in which I have been pretty much confined to home. As a mother, it is a great thing. I can see my son off to school, and I am at home to receive him. I don’t have to plan my “household chores” (that lovely name for a load of tiresome daily tasks) around my working hours. I don’t have to ask my maid to come before I left for office or after I return. She can come at any time because I am “always home”.

All that sounds perfect until you actually try it, and allow seven years to pass.

The household chores can be done at any time, which means that half an hour into my work, I remember that laundry needs to be done. Oh! The plants have not been watered either. There is no rush whatsoever; everything can happen in slow motion. Once I get the laundry and plants out of my way and settle back to work, the maid comes to clean the house and her walking around the place distracts me. By the time she leaves I need to prepare lunch – which is when I remember that I have not eaten my breakfast. Have you any idea how much time we waste daily for food – the preparing and the partaking of it? If we could just walk around with an IV line attached to us for nutrition, we would save so much of our time.

In other words, finding a couple of hours of uninterrupted work is a challenge.

Everyone assumes that I am at home so I must be available. I get calls at any time during the day from people who just decide that they need to chat. When I used to work in an office, people would call only in an emergency and would cautiously ask, “Can I talk to you for a moment? Are you in a meeting?” Or at least they would think twice before calling. Not now. Some people just call and start talking. How many times can I tell them I need to get back to work without sounding arrogant? I once told a person I have a meeting (I meant a conference call over Skype) and the response was like “oh, you’re just making that up.” Whatever you think, my friend, whatever you think.

“You can drop in at any time; she is always at home.” I hear that so frequently about me. Some people think me claiming to work is cute. As though their work is real, mine is not. No sir, I am at work. My time is precious too. I need to work eight or ten hours a day too. I get paid for it, contrary to what you may think. I like it that you all can count on me, but don’t take me for granted. I may be at home, but I am not always available. I may choose my working hours, but that is my choice, not yours.

If I wanted to add a touch of sexism to this, I would comment that men working from home may not face this much of interruption or distraction. “Oh, he is busy; don’t disturb him.” I have heard that as well, oh-so-many times.

Someone (a very busy professional) I meet at least twice a year asks me every time, “So, what do you do all day?” “I work.” “Oh! You work?” Again, the next year, “So. Don’t you get bored sitting at home all day?” “Err… no, I am busy with work.” “Oh! You mean you have to work all day?” The year after that, “I can’t imagine being a housewife like you and doing only household chores. I would be so bored.” “Yeah, well, I do have my work to keep busy.” “Oh! Indeed? You get work daily?”

Then there are the sympathies. Oh, the sympathies just kill me. The sympathies of the sympathisers and the advices of the advisors. It's all I can do not to turn into a defensive, fierce, fearsome, ferocious tiger. I am happy, dammit! Eleanor Roosevelt apparently said that no one can make you feel inferior without your consent. Madam, you have no idea. I don’t know where you came from, or what you had experienced, but there is a limit to the amount of slander you can take from the people around you. After one point, you stop resisting. You start wondering if what they say is true. Then you struggle to convince yourself that they don’t know anything about you. You begin to distance yourself from them, because that is the only way you can hold on to your peace. What you don’t hear doesn’t hurt you. When you decide to distance yourself from certain people, you avoid opportunities to meet people. This is a vicious circle. You’re back in your prison.

Now that everything gets delivered to my door, I don’t need to go out at all. Which means I need a real, solid reason to get out the door. Soon I will become like Jodie Foster in Nim’s Island, an Agoraphobic writer. She is afraid even to open her door or step outside. She goes through a severe panic attack when she needs to open the door to get her mail. Yes, that bad. And that day is not far in my life; I can already spot it in my horizon.

This all sounds very twisted, I know, because who is stopping me from changing my dress and walking out and going shopping or meeting friends or something? The answer is Me. I am stopping myself from doing these. Because, of course I have work to do. There is always pending work from yesterday. There is that damn novel I have been clawing at for two years. Which are just excuses, as everyone knows. My life is more or less confined to the rooms in this house. I talk to the furniture and the plates and my plants, for God’s sake. This is a weird kind of self-imposed imprisonment.

Having said all this, I do know that people working from office have their own share of problems too. After all, I did work from an office once, and I should know. Many of my friends yearn to abandon their offices and work from home. They ask me if I know of any opportunities. It is a grass-is-always-greener-elsewhere world.

Every time I tell myself, working from home is the best thing for me. And I keep quiet. One must not tempt fate by declarations that have the potential to make matters worse. But seven years is a long time, I say. If you haven’t been here, of course you wouldn’t understand.

And that’s why I hate working from home, as much as I love working from home.


Thursday, November 10, 2016

Experiencing the extremes

Everyone should experience poverty at least once in a lifetime, if you ask me. Not the extreme kind, necessarily, like sitting on the pavement having to beg for every rupee, enduring the sympathetic and hateful glances of the passers-by, though that would be ideal. Also not like old Bruce Wayne who goes underground to "understand" his people's suffering. That is no real experience, when you know that Wayne Enterprises is just where you had left it, right around the corner, waiting for you to shed your rags and walk in.

No, I am talking about the kind where you have barely enough to survive, month after month, week after week, day after disappointing day. You worry about where the next rupee is coming from. It will come eventually, trickling down a drop at a time, but by then you are panicked out of existence. You live on that meagre amount arriving on the first week of every month, which seems to leave your hand the moment you touch it. Twelve or fifteen days left in the month, and you are broke already. How do you cross that wide a chasm?

You learn to ponder over every rupee before spending. Do I really need to buy this? You argue with the man who buys old newspapers - you ask him for one rupee more than he is offering per kilo. If he agrees, you get about fifteen or twenty rupees more. You calculate in your mind that it will get you some onions or potatoes for two days. And you are happy - exhilarated, even - that you gleaned twenty rupees from the poor man.

You go to a supermarket and you comb the items you want back and forth, back and forth, to find the cheapest of the lot that will last the longest time. Sometimes by the time you are done, you decide that you don't really 'need' it, and that you could go one more month without it. All the while pretending to others that you aren't trying to save money.

When the shopkeeper gives you the balance of five rupees, you receive it and check, pretending to have forgotten that in your better days you used to generously let him "keep the change."

You see the poor cripple by the roadside, you decide to part with the five rupees you had just saved, and you sigh.

You don't dream about pizza. When you're starving and tasty cheesy pizza bursts into your thoughts, you tell yourself it's a luxury you don't really need, and a banana will satisfy your hunger, and that you will save a bit so that six months later, you can afford a regular size pizza. I'll get there, dontcha worry, you tell your hungry self.

You love your job but lately you are not happy with your pay which has reduced you to this state, and your dissatisfaction affects your performance. Or, you hate your job that doesn't even pay you what you deserve, but you're afraid to quit lest you should remain unemployed for a long time.

And imagine this, for a long, uncertain period of time. That is important. If there is an end in sight, it doesn't become an ordeal. You must hit the rock bottom, so to speak.

Why do I insist everyone must experience it?

Probably because it breaks my heart when I hear someone say that "I buy only expensive ones of the best quality which actually lasts for a long time," or "I bought something extra, just in case."And they are not talking about groceries or basic necessities, they are talking about luxuries.

They don't know. They haven't been there. They don't know such a world exists. It's right next to them. They don't see it. They don't know what they are missing. That's why it's important.

Once you have touched that rock, and surfaced - as hopefully everyone will - one of two things could happen. Either you would forever become careful about every paisa you spend, or you would start throwing money on unnecessary luxuries to make up for that long, unforgettable spell of poverty.

Everyone must also be allowed to experience a period of lavishness where they get to stop worrying about money, spend it on what they want, when they want, how they want, and so forth. Maybe an all-expenses paid sight-seeing trip to Europe or Africa.

Sadly, life isn't made that way. Most of us are stuck in one side or the other, and our journey takes us a little this way or that, and comes to rest in a place we are familiar with.

Unless we get to experience the two extremes,is life even worth living?


To my friends and family who are wondering: Don't.

Tuesday, November 1, 2016

തലവേദന, തല പൊട്ടും പോലെ...

ഒരു തലവേദനയ്ക്കു വേണ്ടി മോഹിക്കുന്ന ഒരു കാലം വന്നു ചേരുമെന്ന് ഒരിക്കലും ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ അങ്ങനെയും ഒരു സുദിനം വന്നെത്തി.

പൊതുവേ, മൈഗ്രെയിനിന്‍റെ സൈക്കൊസിസില്‍ നിന്നു തുടങ്ങി നാഗവല്ലിയില്‍ എത്തി നില്‍ക്കുന്ന ഭയാനകരൂപിയായ തലവേദനയാല്‍ അനുഗ്രഹീതമാണ് എന്‍റെ കുടുംബം.

അയലത്തെ പറമ്പില്‍ കൂടി തലവേദന ഓട്ടോ പിടിച്ചു പോകുന്നു എന്നു കേട്ടാല്‍ കട്ടിലിന്‍റെ കീഴില്‍ അഭയം പ്രാപിക്കാന്‍ താല്പര്യം കാണിക്കുകയും അതില്‍ അഭിമാനം കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കുടുംബം.

അങ്ങനെയുള്ളപ്പോള്‍ തലവേദന വേണമെന്നും മറ്റുമുള്ള തലതിരിഞ്ഞ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ എങ്ങനെ?

സംശയം സ്വാഭാവികം.

എന്നെ ഉള്‍പ്പെടുത്തി, എന്നാല്‍ എന്നോട് അഭിപ്രായം ചോദിക്കാതെ, എനിക്കു താല്പര്യമില്ലാത്ത ഒരു പരിപാടി കുറെപേര്‍ കൂടി പ്ലാന്‍ ചെയ്തതാണ് കാരണം. എന്നെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമുണ്ടോ?

എന്നാല്‍ തലവേദന എന്നോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ ഒരു നുണ പറഞ്ഞു രക്ഷപ്പെട്ടു കൂടായിരുന്നോ എന്നു നിങ്ങള്‍ ചോദിക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ ‘എനിക്കു താല്പര്യമില്ല’ എന്ന ദുഃഖസത്യം തുറന്നു സമ്മതിച്ചു പിന്‍മാറിക്കൂടെ?

ആവശ്യം ഉള്ളിടത്തും ഇല്ലാത്തിടത്തും 'നോ' പറയണം എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമല്ലേ ഇന്നു നമ്മുടേത്? പിന്നെന്താ നോ പറയാന്‍ ഇത്ര സഭാകമ്പം??

ഉത്തരം എളുപ്പമാണ്.

വെറുതെ നുണ പറയുന്നതില്‍ എനിക്കു തീരെ താല്പര്യമില്ല.. ശരിക്കുള്ള ഒരു തലവേദനയുണ്ടെങ്കില്‍ സത്യസന്ധമായി നുണ പറയാമല്ലോ – തലവേദന കാരണമാണ് വരാന്‍ കഴിയാത്തത് എന്ന്. സായിപ്പ് പറഞ്ഞതു പോലെ... ലൈഫ് ഈസ്‌ കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ്...

പിന്നെ, നോ പറയല്‍ അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല എന്നു നമുക്കെല്ലാം നന്നായി അറിയാം. "നമുക്ക് അരി മേടിച്ചു തരുന്നത്" ഇവരാരും അല്ല എങ്കിലും... പലരെയും ചൊടിപ്പിക്കാതെ ജീവിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ ഒക്കെ ഒരു ആവശ്യമത്രേ...

ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും, ഉല്‍കണ്‌ഠയോടെ കാത്തിരുന്ന ആ പരിപാടി അത്ര മോശമായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. മലപോലെ വന്നത്... അതങ്ങനെയാണല്ലോ. നമ്മുടെ ഭയമാണെപ്പോഴും യഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെക്കാള്‍ പതിന്മടങ്ങ്‌ ഭീകരം. ഒരു വിധത്തില്‍ അതു തീര്‍ന്നു കിട്ടി എന്ന സമാധാനത്തില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ പിറ്റേ ദിവസം ദാ വന്നെത്തി... ആറ്റുനോറ്റിരുന്ന ആ തലവേദന... വിത്ത്‌ അപ്പോളജി:

സോറി ഫോര്‍ ദ ഡിലേ...


Wednesday, October 19, 2016

Hope is a Sunrise



I am perpetually amazed at how Hope works. It appears in the form of the tiniest spark - say, a one percent chance of something happening - which you try to extinguish with every possible tool you can find, but it persists, determined to catch your eye, and gently it begins to light up the darkest space in your mind until that burning ember is all you can see. A person who has been stewing in frustration and misery and depression for a long time; a person who has forgotten how it is like to be on the upside; a person who thought nothing good is ever going to happen to him again; begins to feel the glow. The almost invisible spot of light at the corner spreads, warming him, lighting him, until it floods his mind, until he forgets the darkness that had always been a quintessential part of him, as though his misery had never existed.

Hope sets you on fire - even when in your heart, you know it might come to nothing.

As long as you have something to look forward to, today, tomorrow, the next week, the next year, there is Hope.

And as long as there is Hope, there is tomorrow.

Thursday, September 22, 2016

Why can't you stay at home?

The highway was more or less clear of traffic. A few two-wheelers darted here and there as though they were in a video game. From his elevated seat, the driver could see far ahead. Someone was crossing the road. But they would be gone by the time he reached. He shot ahead. He could win this video game.

The old couple was crossing the road, slowly, carefully, taking one step at a time. The woman, her back bent, her eyes failing in the brightness of the day, her body responding too slowly to her will, looked to her right. A huge lorry hurtling towards you on the highway is one of the most terrifying sights. She froze, grabbed her husband's hand tight and stared.

"Walk on, walk on," said her husband, pulling her forward. A few scooters and autos sped past them through either side.

The lorry driver groaned and hit the brakes. The vehicle came to a stop a few feet away from the still gaping old woman. She looked up at the driver and in her eyes he saw plain terror. "Why can't you just stay at home?" muttered the thirty-ish driver under his breath.

She saw his lips move and she knew what he thought.

The husband dragged her forward and they slowly crossed to the other side.

The driver let out a sigh and released the brakes. His own old age was too far away and remote, but he did wonder if he would be bent and slow and frightened as the old woman.

Where was she going, anyway? If she can't walk, she should have stayed at home. Probably going to the doctor or to get some medicine. Who knows what was in store for him some day? He forgot about them soon.

But the old couple weren't going to see the doctor or to get some blood test done or to buy medicines. Not today. Today, they were going to the restaurant across the road, owned by Tamilians, to eat masala dosa. No one can make masala dosa like the Tamilians, she always said. For that matter, no one can make lemon rice or curd rice like the Tamilians, she added, but I am not particularly fond of those. I am a fan of their masala dosa.

I will bring you a parcel, her husband had said.

You always do that, she replied, but today I want to go there. It's been a long time since I went out. I want to see the road and the people. I want to sit there, drink the hot tea, hear the chatter and smell the smells - even a nauseating mixture of sweat and cooking oil and many other things. I don't want to sit at home and be safe. And dosa wrapped in a parcel does not taste half as good as dosa freshly served. Her mind was still eager for adventure though her body wasn't.

They sat in the hotel for a long time. She ate hot masala dosa and vada, and had tea. Life around her moved swiftly, with people occupying and vacating seats, someone yelling across the hall, waiters rushing back and forth, plates clanging in the kitchen. Before retirement, her life was like that too. Speed defined her days. She had been the one rushing back and forth, yelling at someone, and clanging plates in the kitchen. But now she had the luxury of stopping and enjoying the sights, being a part of it, even when she was not a part of it.

The world may have turned its back on her, but she had not turned her back on it. The world may try to confine her to her house and scare her into obeying the 'rules' but she would break free, in small ways, whenever she could, if only for a few stolen moments of happiness.

When they came out, she held her husband's hand as they came down the steps one at a time. An auto driver stepped forward. Can I drop you home? he asked.

I will walk, she said to him with a smile. Now she had the time to stop and acknowledge the gentleness in his voice. He wasn't looking for fare, he was genuinely interested to help. She was in no hurry. She did not have to say 'No' and run any more. Life was slow and precious, and every moment counted.

She looked up at her husband for approval. Can we walk?

He nodded. The auto driver held her hand and helped her cross the road. When he saw a vehicle approach from the distance he raised his hand to stop it. The car and the scooters stopped as the couple crossed the road, slowly, carefully, on their way back home.

Monday, September 12, 2016

ഒരു കന്നഡ ടാക്സി യാത്ര

ബാംഗ്ലൂരില്‍ താമസം തുടങ്ങിയിട്ട് തുമ്പ കാലമായെങ്കിലും കന്നഡ മാതാടുന്ന കാര്യത്തില്‍ വളരെ പുറകിലാണ് ഞാന്‍. ഇവിടെ മിക്കവാറും പേര്‍ക്കു ഹിന്ദിയും ഇംഗ്ലീഷും മനസ്സിലാവും എന്നതു കൊണ്ട് കാര്യങ്ങള്‍ എളുപ്പത്തില്‍ നടക്കും. അതുമല്ലെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ ചെന്നു കേറുന്ന സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റ്‌ ഒരു മലയാളിയുടെതാകാന്‍ സാധ്യത വളരെ കൂടുതലുമാണ്.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം അവിടവിടെ തട്ടിമുട്ടി കുറച്ചു വാക്കുകള്‍ എടുത്തു കാച്ചുന്നതു കണ്ട എന്‍റെ സുഹൃത്ത് (ആന്ധ്രാക്കാരി) “ജീനയ്ക്ക് കന്നഡ അറിയാമല്ലേ?” എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ നന്നായി സുഖിച്ചു. എങ്കിലും കുറ്റം സമ്മതിച്ചു: “ഒരു പത്തോ പതിനഞ്ചോ വാക്ക് അറിയാം. അതു വച്ച് ഒപ്പിക്കാവുന്നത് ഒപ്പിക്കും. സ്റ്റോക്ക് തീര്‍ന്നു കഴിയുമ്പോ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള മറുഭാഷയിലേക്ക് ചാടും.”

കന്നടയിലും ലാലേട്ടന്‍റെ ഹിന്ദി പോലെ പാളം തെറ്റാന്‍ തക്കത്തിന് കുറെ ഗ്രാമര്‍ ഉണ്ട്. അതു കൊണ്ടു തന്നെ എന്‍റെ കന്നഡ പ്രയോഗം തുടങ്ങി ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഇങ്ങോട്ടു ചോദ്യം വരും: “മാഡം ഹിന്ദിയാണോ?”

മുഖത്തെ മഞ്ഞളിപ്പ് മറച്ചു വച്ച് അന്തസ്സായി പറയും, “അല്ല, മലയാളം.”

കഴിഞ്ഞ ദിവസം സിറ്റിയിലേക്ക് പോകാന്‍ ടാക്സി വിളിച്ചു. സുമുഖനും പ്രസന്നവദനനും, അതിനു ചേര്‍ന്ന പേരിന്‍റെ ഉടമസ്ഥനുമായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ഒരു വെളുത്ത കാറുമായി എത്തി.

രാവിലെയായതു കൊണ്ട് ട്രാഫിക്ക് ഉണ്ടോ എന്നു കന്നഡത്തില്‍ ചോദിച്ചു. അറിയില്ല, ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്ന് നേരിട്ട് വരികയാണ്, വീട് ഇവിടെ അടുത്തു തന്നെയാണ്, എന്നു മറുപടിയും കിട്ടി. ആദ്യത്തെ പ്രശ്നോത്തരി പാസായതു കൊണ്ട് ഞാന്‍ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ട്രാഫിക്കിനെ പറ്റി ഒന്നു രണ്ട് അഭിപ്രായങ്ങള്‍ നിരത്തി. ഉടന്‍ തന്നെ “മാഡം ഹിന്ദിയാണോ”, “അല്ല മലയാളം” എന്ന സ്ഥിരം ഡയലോഗ് ഞങ്ങള്‍ കൈമാറി.

ഒരല്പം ചമ്മിയെങ്കിലും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. കൈയിലുള്ള പത്തു വാക്കും എടുത്തു പയറ്റി. പിന്നെ കുറെ നേരം ഫോണില്‍ നോക്കിയിരുന്നു. മുക്കാല്‍ മണിക്കൂറെടുക്കും എത്തേണ്ടിടത്ത് എത്താന്‍. അതു വരെ ഈ പത്തു വാക്കുകള്‍ കൊരുത്ത് പ്രയത്നിക്കാന്‍ കെല്‍പ്പില്ല.

അയാള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. കണ്ണാടിയില്‍ കൂടെ എന്‍റെ റിയാക്ഷന്‍ നോക്കി. അയാള്‍ ചിരിച്ചപ്പോള്‍ ഞാനും ചിരിച്ചു. ഇടയ്ക്കു തലയാട്ടി. ഇടയ്ക്കു “ഹാവ്ദാ?” എന്ന് ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. ദൂരെ പാലം കടന്നു നീളുന്ന ട്രാഫിക്ക് നോക്കി അയാളെന്തോ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനും ‘ശോ, എന്തൊരു ട്രാഫിക്ക്’ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ തല കുലുക്കി. അടുത്തു കൂടെ കടന്നു പോയ വിലകൂടിയ വണ്ടി ചൂണ്ടി കാണിച്ചിട്ട് അയാള്‍ പറഞ്ഞു, എല്ലാര്‍ക്കും ജാഗ്വാറും ബി.എം.ഡബ്ല്യുവും വേണം, റോഡിലാണെങ്കില്‍ സ്ഥലവുമില്ല. അങ്ങനെ തന്നെയാണോ പറഞ്ഞത് എന്നെനിക്ക് യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ല, പക്ഷേ അതു പോലെയൊക്കെ തന്നെ തോന്നിയതു കൊണ്ട് ഞാനും നീട്ടി മൂളി.

കുറച്ചു ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പ്രസന്നവദനന്‍ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി എന്തോ പറഞ്ഞിട്ട് ചിരിച്ചു. ഞാനും അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കി നല്ലവണ്ണം ചിരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്കൊരു ചിന്ന ഡൗട്ട്.

“കുറെ നേരമായല്ലോ ഞാന്‍ പറയുന്നതും കേട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു വസ്തു മനസ്സിലാകുന്നില്ലെങ്കിലും തല കുലുക്കി ഇരിക്കുവാ അല്ലെ” എന്നായിരിക്കുമോ അയാള്‍ പറഞ്ഞത്? അതിനും ഞാന്‍ നല്ലവണ്ണം തല കുലുക്കി ചിരിച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.

പിന്നെ കൂടുതല്‍ നാണം കെടാതെയിരിക്കാന്‍ ഫോണില്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തകനെ വിളിച്ച് ഒന്ന് രണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ മലയാളത്തില്‍ ചോദിച്ചു. പിന്നെ ഫോണില്‍ നിന്ന് തലയുയര്‍ത്താതെ ഇരുന്നു. വാട്ട്സ് ആപ്പില്‍ പോലും ഒരു മനുഷ്യന്‍ മിണ്ടുന്നില്ല. എന്നാലും അതും നോക്കി മുകളിലേക്കും താഴേക്കും സ്ക്രോള്‍ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരുപാടു പണിയുണ്ട് എന്നു തോന്നിക്കാന്‍ മുഖത്ത് ഗൗരവഭാവം വരുത്തി. പുറത്തേക്കു നോക്കി ആലോചനയില്‍ മുഴുകി.

ബാംഗ്ലൂരില്‍ സ്ഥിരതാമസമാക്കുന്നതിനും എട്ടോ പത്തോ വര്‍ഷം മുന്‍പ് ഉഡുപ്പിയില്‍ കുറച്ചു നാള്‍ താമസിക്കാനിടയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മുടി വെട്ടാമെന്നു കരുതി ഒരു പാര്‍ലറില്‍ കയറി. പെട്ടെന്നു തീരുമാനിച്ചതായതു കൊണ്ട് തലയിലെ എണ്ണമയം കഴുകി കളഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു.

ചീകി തുടങ്ങിയതും മുടി വെട്ടുന്ന പെണ്‍കുട്ടി എന്തോ എന്നോടു പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. കന്നഡയില്‍ എനിക്ക് അക്കാലത്ത് ആകെ അറിയാവുന്ന വാക്ക് ‘ഉഡുപ്പി’. മുടിയെ കുറിച്ചാണ് ഇവര്‍ പറയുന്നത് എന്നു മാത്രം മനസ്സിലായി. ഞാന്‍ മുന്‍പിലുള്ള കണ്ണാടിയിലൂടെ അവരെ തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി. എന്‍റെ മുഖം കണ്ടാല്‍ ആര്‍ക്കും മനസ്സിലാകും ഞാന്‍ ‘കുന്തം വിഴുങ്ങി’ ഇരിക്കുകയാണെന്ന്. പക്ഷേ ഈ കുട്ടിയാണെങ്കില്‍ എന്നെ നോക്കുന്നതേയില്ല. കുറെ നേരം എന്നെ ഉപദേശിച്ചു. “എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല” എന്നു പറയാന്‍ പോലും ആ പെണ്‍കുട്ടി എനിക്ക് ഒരു ഗ്യാപ്പ് തന്നില്ല. അവസാനം ഒരു വിധത്തില്‍ മുടി വെട്ടി തീര്‍ന്നു. പൈസ കൊടുത്തു ഞാന്‍ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി. കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞ് ആലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോഴാണ് മുടിയിലെ എണ്ണയെ കുറിച്ചുള്ള ലെക്ചര്‍ ആയിരുന്നു അതെന്നു മനസ്സിലായത്. പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റോളം തലകുലുക്കുകയോ മറുപടി പറയുകയോ മൂളുകയോ ചെയ്യാത്ത എന്നോട് അവര്‍ നിര്‍ത്താതെ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞതിനെ കുറിച്ച് ഇപ്പോഴും എനിക്ക് അത്ഭുതമാണ്.

45 മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പ്രസന്നവദനന്‍ എന്നെ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് എത്തിച്ചു. എന്‍റെ കൈയില്‍ ചില്ലറ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് രണ്ടു രൂപ കുറച്ചാണ് കൊടുത്തത്. അതു മതിയെന്നും, അങ്ങോട്ട്‌ ഡോര്‍ തുറക്കുമ്പോള്‍ വണ്ടി വരുന്നുണ്ടോ എന്നു ശ്രദ്ധിച്ച് ഇറങ്ങണമെന്നും പറഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ അയാള്‍ യാത്രയായി.

അയാള്‍ എന്നെ കളിയാക്കിയതല്ല എന്നും കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞ് യാത്ര ചെയ്‌താല്‍ ട്രാഫിക്ക് ഒരു മുഷിപ്പായി തോന്നില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്തായിരിക്കും എന്നും എനിക്കു നല്ലവണ്ണം അറിയാവുന്നതു കൊണ്ട് ഞാന്‍ അയാള്‍ക്ക് ടാക്സി ആപ്പില്‍ അഞ്ചു സ്റ്റാറും കൊടുത്തു.

Wednesday, August 31, 2016

A Walk in the Past

Wandering the corridors of memory
Seeking the footsteps long faded
The streets of our childhood
The people of our youth

The bushes have been cleared
New plants have now sprouted
The roads have been paved
And houses freshly painted

The past has been broken down
And rebuilt for the future
Lost is it that once was
Moments precious, every day.

Over the layer of newness
Below the splendid pavement
I strive to find the old signs
That we had left behind

Our yesterdays, our life,
Chipped and shaped anew
The familiar paths, buried,
Beneath the burden of Today.

Wednesday, August 24, 2016

What's on my mind??



You really don't want to know what's on my mind this morning, Facebook. Trust me, you can't handle it. You're like a kid who runs off to tell the world everything, because you are a 'global citizen'. You consider it your duty to broadcast what you heard to the planet, and to aliens if any be listening. You want to impress everyone. You, with your wide eyes and pretentious heart, want the world to think that you are honest and sincere and trustworthy.

What's on my mind are dark and brooding and nasty thoughts; and you know very well that thoughts mean action. If I put my thoughts into action, you know what will happen? Annihilation. Go, Google that word. You being the loudmouth that you are, you would want to go to the cops or FBI or whoever you think can handle it, so that you can sit back and call yourself 'law-abiding.'

No, I'm afraid you can't handle the truth!

So, I am sorry, you are not going to hear a word of what is now clogging my mind, threatening to explode my head.

Be content with the sunny beaches and vacations and children's award photos and happy families, and you'll be fine. Stop nagging me about what's on my mind, cos I'm never gonna tell you. No one in his right mind is going to ever tell you what is actually on his mind.